Haar Nervenheilanstalt

Tijdens de nazi-dictatuur werden in het kader van actie T4 minstens 2025 personen met psychische of lichamelijke beperkingen naar de moordcentra Grafeneck en Hartheim bij Linz deporteerd en daar vermoord. Sommige bronnen melden dat meer dan 2400 personen van of via Eglfing-Haar naar deze moordcentra werden deporteerd. Na actie T4 volgden nog meer moordacties, waaronder de "actie Brandt", om lazarettcapaciteiten te creëren. In zogenoemde „hongerhuizen“ werden patiënten, volwassenen en kinderen tot de dood toegehongerd, gerechtvaardigd door de zogenoemde "hongerkost-verordening" van november 1942. Tussen het einde van 1942 en het midden van 1945 zijn waarschijnlijk 444 patiënten gestorven aan de gevolgen van ondervoeding. Bovendien werden 332 kinderen gedood door een overdosis van het slaapmiddel Luminal. Tegelijkertijd behandelde Anton von Braunmühl in de kliniek veel patiënten met de toen nieuwe shocktherapieën. De arts- en ziekenhuisdirecteur van de Nervenheilanstalt Eglfing-Haar, Hermann Pfannmüller, fungeerde als deskundige voor deze vernietigingsacties. In de prosectuur van het Münchense KWI voor Psychiatrie in Eglfing-Haar, onder leiding van Hans Schleussing, werden organen van kinderen onderzocht die bij vaccinatie-experimenten in Irsee verschrikkelijk stierven. In Haar werden niet alleen beslissingen over moorden genomen, maar ook directe moorden uitgevoerd. Voor de in de anstalt Eglfing-Haar begane moorden werden drie zorgverleners elk tot 2 jaar en 6 maanden gevangenisstraf veroordeeld, en de anstaltsleider Pfannmüller kreeg in 1949 een gevangenisstraf van 6 jaar, waarbij de internerings- en onderzoeksgevangenisstraf werd meegerekend. Vandaag herinneren tafels op het terrein van het Isar-Amper-Klinikum München-Ost, een psychiatrisch en neurologisch ziekenhuis in Haar (bij München), en een tentoonstelling over de nazi-oorlogsmisdaden op de plaats.

Translation · AI tier 7