Dolenji Novaki, Vier gevallene strijders in Tojnšču

Een herdenkingsplaat van wit marmer met een tekst staat op een steenwand aan de oever van de weg. Datum van het onthullen: 6.9.1975

«Pavla Leban-Ljubinica, 31-jarige activist en partizan in het Noord-Primorsko district, daarna in de Prešernov brigade, vanaf november 1943 tot de bevrijding zorgverpleegster in de partizanische ziekenhuis Franji bij Cerknica. […]

Pavla Leban-Ljubinica (zie boven)

Het tekst is ontstaan in april 1945 in het ziekenhuis Franji. Het is gewijd aan het overlijden van de zorgverpleegster Rudija Katrašniku-Gašperju uit Jamnik nad Kropo, die is gesneuveld in Gornji Novaki april 1944, toen hij gewonden voor de Duitsers verborgen had, die uit Sorica zijn gebroken. De oorspronkelijke handgeschreven vers is opgenomen door de auteur, de tussenwereldse kopie is Albin Weingerl. Fi 140, var. Se 206.»

Tovarisch Gašper op de grafplaats

Ik heb witte telohov voor je gebracht op de grafplaats, tovarisch Gašper zodat de glazen het licht zouden brengen je stil huis zou verlicht worden, de grafelijke duisternis tenminste zou je weten dat er buiten de lente is … Kijk, de zeevenjagers zijn weer gekomen naar onze heilige aarde zoals vorige keer, toen jij van ons vertrok.

Maar nu niet meer druipt niet de lente adem en niet de schreeuw van de zee jij slaapt, held. Je leeft in ons herdenken bij ons werk ben jij ons moedig … Ik heb witte telohov voor je gebracht ik heb met hen een liefdevolle groet voor je meegenomen het is niet vreemd als hun bloem bloed is want zij zijn door de bloed van helden gedoopt die hun jonge kracht gaven zodat door de duisternis van de strijd en het lijden een beter, vrij leven zou ontstaan.

(Boris Paternu [ur.], Slovensko pesništvo upora 1941–19945, Partizanske, Novo mesto: Tiskarna Novo mesto, Dolenjska založba; V Ljubljani: Znanstveni inštitut Filozofske fakultete, 1995, blz. 146, 160.)