Grob slachtoffers van de brandstichting in de dorpsvijver Podbeže

»Tone Ivančič-Kusov, Smrekar, Orana, 40-jarige boer uit Brkinov, later partizan leraar en propagandereferent.

[…]

Tone Ivančič-Kusov (zie boven). Het tekst is ontstaan op het begraafplaats in Hrušici mei 1944, toen de Duitsers de dorpskerk Podbeže verbranden, de mensen in de kelder gesloten en hun benen met machinegeweervuur afgeschoten hebben zodat ze levend verbranden.

De handgeschreven tekst bewaart de zus van de auteur. Als 17.

De slachtoffers van Podbež

Er waren zestien.

Ze zijn er niet meer.

Op alles wat er gebeurd is blijft alleen de pijn achter.

De graf is afgesloten alleen de doden slapen er niet

en elke nacht op de dag van de herdenking

gaan ze terug naar huis.

Naar het plek waar ze het bloed verspreid hebben waar de levenden verbrand zijn midden in de vlammen en bloed

zijn ze voor eeuwig stilgevallen.

Wat zeg je daar, Duitse moeder hoe kijk je daar op die misdaden die moord op onschuldige slachtoffers die je zoon heeft begaan?«

(Slovensko pesništvo upora 1941–195, Tweede boek, Partizanne, Geselecteerd en uitgegeven door Boris Paternu, met de bijdrage van Irena Novak-Popov, Novo mesto: Tiskarna Novo mesto Dolenjska uitgeverij, In Ljubljana: Wetenschappelijk instituut Filosofische faculteit, 1995, blz. 33, 37)