Grobišče talcev, Retnje

Begraafplaats van 21 talci, die de Duitsers uit de gevangenis in Begunjah hadden meegenomen en op dit plek op 26 juli 1942 met kogelvuren neergoed hadden gedaan, als wraakmaat voor de vernietiging van een Duitse politieauto. De begraafplaats is gemarkeerd met een obelisk en een plantsoen, aangelegd op 22. (volgens een ander bron 26.) juli 1962.

Eerst was er hier een marmeren plaat.

Van het monumentering tot het monumentering NOB in de gemeente Tržič, Tržič: Družbenopolitične organizacije, Skupščina občine, 1981, blz. 70.

Vodnik po partizanskih poteh, Ljubljana: Borec, 1978, blz. 275.

EŠD 28944

. »Eenvoudige tijdelijke echtgenote van Alojzij Hlebčar uit Retenj stuurde in het jaar 1966 een handgeschreven versie van haar tekst in de toon van oude menselijke gedichten aan de uitgever Borec, aan de redacteur Črtomir Šinkovč. Met een kopie van haar brief, waarin de auteur zegt dat 'ik niet kan zwijgen, zodat onze talci niet in vergetelheid zouden raken', werd het gepubliceerd in TV-15, rubriek Partizanska ljudska pesem, nummer 11, 21. 3. 1967, blz. 6. Se 66, PI 113.

Retenjsko polje

Lig, lig precies veld precies veld van krijsende aarde. Op het veld loopt een verdrietige mooie jonge meisje. Op het veld loopt, spreekt en heeft zwarte tranen in haar ogen. Ze had een mooi jongen een juist mooie jongen die de fascistische een hoofd gaf daarom is het haar zo erg daarom snikt haar oog want ze heeft geen liefde meer. Op het veld in Retnje slaapt haar jongen op de oproep tot eer wakker wordt hij niet.

Lig, lig precies veld op het veld loopt een witte weg. Op de weg staat een monumentering die ons herinnert aan de verschrikkelijke dagen waarop de talci werden meegenomen op de weg werden ze neergeschoten en allen hun leven gaven ze voor vrede, liefde, vrijheid. Als je er langs gaat en je herinnert je aan deze verschrikkingen herinner je je aan de talci die hier in rust slapen voor ons gaven ze hun leven voor ons, voor vrede, voor vrijheid. Daarom, gorenjske familie vergeet nooit deze verschrikkingen vergeet nooit de medewerkers – voor ons gaven ze hun leven. Zelfs als hun lichaam beeft Slovenië zal hen altijd eeren. En laat de brede wereld weten dat hier een mooie bloem slaapt dat wij werden uitgeworpen dat onze huizen allemaal verbrand zijn – daarom Retnje, liefde vergeet de talci nooit!«

Boris Paternu, Slovensko pesništvo upora, Tretja knjiga, Zaledne, Novo mesto: Tiskarna Novo mesto Dolenjska založba, Znanstveni inštitut Filozofske fakultete, blz. 71.