Ivan Županec

Sistory toont dezelfde gegevens.

»De groep bleef op de volgende dag, 17 april, nog in de boršt van Udine. In deze groep waren ook de twee gewonden: Stane Žagar ml., die niet meer kon lopen en die ze moesten dragen, en de commandant vóda Janez Perko. In deze groep waren ook de commandant Alojz Hrovat, Staneta Žagar ml. en Janez Perk, samen met Jaka Rabič Ivan Županec, Stane Šmid, Stanko Mlakar, Tonček Zupan, Ivan Stroj, Stane Pavlin Vladimir Peraić, Tone Poznik, Danilo Rejec en de broers Lado en Slavko Smuk. […] Uit de bos kon ze pas de volgende nacht vertrekken, toen de hajka begon te zaktelen. De eerste ochtendlichting van 22 april bracht de partizanen in de gemoedelijke toon terug. […] Nu, toen elke hoop op oplossing was verloren gegaan, besloten de partizanen te besluiten dat ze zichzelf zouden afmaken. […] Opnieuw werden de Duitsers aan het overgeven geroepen, maar tegen deze oproep gaven ze een sterker zang en uitdaging. De partizanen vernietigden in de laatste minuten hun wapen en voorraden en schoten de patronen op. De laatste bleven ze behouden; met deze schoten werden er zes neergeslagen. Op de dode Poznik en Smuk lagen Stane Žagar, Jaka Rabič, Ivan Žup, Lojze Hrovat, Stane Pavlin en Ivan Stroj.« (Ivan Jan, Kokrški odred I, Narodnoosvobodilni boj pod Karavankami/, Ljubljana: Knjižnica NOV en POS 26/4, 1980, blz. 182, 193, 194)