Casoli, fascistisch concentratiekamp Casoli (CH), Italië

Concentratiekampen in het fasciste-omgeving zijn ruimtes beperkt binnen een perimeter, waarin verschillende categorieën van gevangenen zijn gescheiden in bestaande of nieuwe structuren. Deze zijn bijna altijd enkelvoudige gebieden, dat wil zeggen mannelijk of vrouwelijk, en zelden mengd.

De locaties van de vrijwillige internatieven zijn gemeenschappen van dwangverblijven voor interniringsgevangenen, die zich opnieuw kunnen herenigen met hun familie-eenheid. Het is duidelijk dat de voorwaarden van de "internatiev" in het fasciste-concentratiekamp onaangename en harde zijn dan de andere: promiscuititeit, beperkte vrijheid van beweging, strenge regels, scheiding van het familiecentrum, toezicht, straffen, verbod op werk, beperkte communicatie enzovoort.

Uit deze overwegingen was het kamp Casoli vanwege zijn structuur en functie een concentratiekamp voor interniringsgevangenen (afgekort tot "het fasciste-kamp"). De beslissing om het kamp in Casoli te vestigen was ook afhankelijk van de geografische ligging.
In het verslag van de inspecteur van de openbare veiligheid Robert Falcone van 27 april 1940 lezen we:

 

"De meest gevaarlijke groepen interniringsgevangenen of gevangenen kunnen bij voorkeur worden gestuurd naar de gemeenschappen Casoli en Lama dei Peligni, die zich bevinden in een bergachtig gebied van de provincie, ver van de belangrijkste verkeerswegen en de nationale spoorlijn."

Het fasciste-kamp Casoli had twee verschillende internatievperiodes vanwege twee verschillende categorieën van interniringsgevangenen. We hebben het eerste "joodse" periode van het kamp, dat begint op 9 juli 1940, de datum van de aankomst van de eerste groep van 51 buitenlandse Joden uit het trizanese gevangenis, tot 3 mei 1942, de datum van de aankomst van de groep politieke interniringsgevangenen, antifaasisten, "vorige Joegoslaeven", verplaatst uit het concentratiekamp Corropoli (regio Teramo). Alle Joden uit het kamp Casoli zijn verplaatst naar het kamp Campagna in de provincie Salerno.
Deze tweede fase duurde tot 2 februari 1944, de datum die is genoteerd in het document dat nog steeds bevestigt de aanwezigheid van 18 slovakske interniringsgevangenen, wat getuigt van het feit dat het kamp nog steeds actief was ondanks het vredesverdrag van 8 september 1943. Tussen 1940 en 1944 zijn in het kamp Casoli in totaal 218 interniringsgevangenen doorgelopen: 108 buitenlandse Joden, vooral Oostenrijkers, Duitse burgers, Slovenen en Madjaren, en 110 "vorige Joegoslaeven", vooral Kroaten en Slovenen, "Julijanen die het sloveens en/of kroaats spreken".

Bron: campofascisti.it