Gedenktafel "Kündigungsgrund Nichtarier" - Anton-Schrammel-Hof

Op het Anton-Schrammel-Hof in de Kopalgasse 55-61 werd op 22 september 1999 binnen het kader van het project "Kündigungsgrund: 'Nichtarier'" een herdenkingsplaatje voor joodse huurders en huursterren onthuld, die in 1938 door de nationaalsocialisten uit de gemeentewoningen verdreven waren. Het project "Kündigungsgrund: 'Nichtarier'" werd uitgevoerd door de Volkshochschule Simmering onder leiding van Walter Schuster. De onderzoek van de verdrijving van joodse huurders en huursterren uit de Wiener gemeentewoningen onder de national-socialistische bewind in de jaren 1938 en 1939 werd aangestuurd door de archivaris, bibliothecaris en medewerker in het documentatiearchief van de Oostenrijkse weerstand Herbert Exenberger, die in 1996 samen met Johann Koß en Brigitte Ungar-Klein de studie "Kündigungsgrund Nichtarier. Die Verdrijving joodse huurders uit Wiener gemeentewoningen in de jaren 1938 en 1939" publiceerde. In 1999 werd in de bibliotheek Wien 11 de tentoonstelling "Kündigungsgrund Nichtarier" getoond. Het project werd afgesloten met een "historische wandeling" door Simmering, waarbij vijf herdenkingsplaatjes aan gemeentewoningen onthuld werden. De familie Diamant woonde op deur 12, trap 1. Bernhard Diamant (geboren op 31 januari 1909) werd op 14 juni 1942 samen met zijn zus Margarethe (geboren op 23 juni 1918) en zijn moeder Bertha (geboren op 5 december 1887) naar het vernietigingskamp Sobibór deporteerd en daar vermoord. De familie Krämer woonde op deur 1, trap 7. Max Krämer (geboren op 12 januari 1886) werd op 26 oktober 1939 naar Nisko deporteerd en daar vermoord. Hans Krämer (geboren op 20 december 1922) werd ook in oktober 1939 naar Nisko deporteerd en daar vermoord. Aranka Krämer (geboren op 28 augustus 1888), Franz Krämer (geboren op 18 mei 1919), Klara Krämer (geboren op 10 juli 1915), Lilli Krämer (geboren op 28 januari 1927) en Margarete Krämer (geboren op 15 februari 1921) werden op 15 februari 1941 naar Opole deporteerd en daar vermoord. De arts Friedrich Seidler (geboren op 19 mei 1894) woonde op deur 1-2, trap 10. Hij vluchtte in december 1938 naar België, van waar hij op 10 mei 1940 naar Frankrijk afgevoerd werd. Op 9 september 1942 werd hij door Drancy (Frankrijk) naar Polen deporteerd en moest hij in het arbeidskamp voor Joden "Borsigwerk" en in het bijkamp van het concentratiekamp Auschwitz "Blechhammer" dwangarbeid verrichten. Hij stierf op een evacuatie mars naar het concentratiekamp Buchenwald.