Concentratiekamp Rižarna, Trieste, Italië

De opechene gebouw met een grote muur, een zeer smalle doorgang en hoge muren. Zodra je in het midden van het kamp aangekomen, ontspringt een schokkend beeld van wat er daadwerkelijk gebeurde. Waar vandaag marmeren tegels en een muur met schijnbare deuren zijn – waar de as van de gedode kampbewoners is opgeslagen – als je je omdraait naar het zuiden, is de schaduw van de schoorsteen te zien, waar de rook van de verbrande mensen uitkwam. In elk van de gebouwen zijn de cellen behouden gebleven waar de kampbewoners woonden, sommigen wachtten op de dood en verbranding, anderen werden naar grotere kampen met de dood gebracht. Voor de uitgang is de cel van de dood.

Hier zijn 3.000 tot 4.000 gevangenen gestorven. Op 29 april 1945 hebben de nazi's de krematorium ontploft.

Het museum is op 24 april 1975 geopend.

LSI, 1: 148

«Rižarna» /Risiera di Trieste/ kreeg haar naam vanwege de vroegere rijstpeulmachine die zich in grote donkere gebouwen bevond. De Duitsers maakten tijdens de oorlog van de Rižarna het enige vernietigingskamp (met een krematorium) in Italië. De Rižarna heeft honderden partizanen, onmachtige gevangenen, mannen en vrouwen, vooral Slovenen, Kroaten en Joden opgeslokt. Nu is de Rižarna een Italiaanse nationale monument (Monumento nazionale). Delegaties uit de Republiek Slovenië bezoeken elk jaar op 31 oktober het geheugen van de slachtoffers.

Bron: Monumenten in de Autonome Regio Friuli-Venezia Giulia, Tomaž Pavšič, Trieste 1997