Bolnišnica Jelendol, Kočevski Rog

SPOMENIK DRŽAVNEGA POMENA

In de Adjunktovi dal, niet ver van de verbrande ziekenhuis Daleč hrib zijn in de lente van het jaar
1943 begonnen met het bouwen van een geheime ziekenhuis Jelendol.

Eerst werden de versterkte dekkingen hersteld, waarin de verwonde uit de ziekenhuis Daleč hrib overleefd hebben tijdens de Roško offensief. Vervolgens werden barakken voor de verwonden opgesteld, evenals een keuken en barakken voor het personeel.

Als bouwmaterialen werden al afgehakte bomen gebruikt, in plaats van spijkers werden houten klauwen gebruikt, en de schuren werden afgesloten met hout en papier. De verwarmingskachels werden gemaakt van benzinekruiken en afgezet met baksteen, een aantal van hen werden meegenomen uit verlaten kozijnenhuizen. De daken van de barakken waren bedekt met smrekendraden, bladeren en mos.

De oudste barak voor de verwonden is 6,5 x 10 m groot, gemaakt van grof gehakt hout. Later werden er nog twee aanbouwen toegevoegd. De ligplaatsen – de grondplaten – werden opgetrokken vanaf de grond en geplaatst aan de langere zijden van de barak. Naast deze barak staat de keuken met een houten werkplaats. De rook werd via een kleinere hut genaamd de rookhut afgeleid, waarin de rook afkoelde en via een gang verdween in het bos. In de herfst van 1944 werd de operatiebarak opgesteld, gemaakt van houten planken.

Boven de operatiebarak ligt de barak voor het personeel, die bestond uit medici, dragers van verwonden, intendant, keukenmeid, wasster, kapper en zorgverlener. Er was ook geen politieke commissaris ontbrekend. In totaal waren er 18 personen. De ziekenhuis werd geleid door een arts, de langste periode was dat dokter Pavel Lunaček – Igor. De andere artsen waren ook dokter Marjan Brecelj, Lojze Gunde – Rok, dokter Janez Milčinski – Peter, dokter Ruža Šegedin – Meta, dokter Božena Sernec en dokter Pavle Kanc. Ook de Nieuw-Zeelandse arts dokter Lindsay Rogers bezoog regelmatig en deed er operaties.

In het complex van de ziekenhuis Jelendol was er ook een barak voor de administratie van de Slovenske centralne vojne partizanske ziekenhuis (SCVPB). Deze was gemaakt van niet versterkt hout. Hierin ontmoetten de artsen en politieke commissarissen van alle Roško ziekenhuisposten tot in de helft van november 1944. Later werkte er ook een tandartselijke ambulante hier. Alle 10 barakken en gebouwen van de ziekenhuis zijn behouden, inclusief het straaltje dat is opgesteld bij de ingang aan de rand van de tuin.

De ziekenhuis nam de eerste verwonden op 6 mei 1943 en werkte tot het einde van de oorlog. Hierin werden 330 verwonden behandeld, waarvan 21 overleden. Ze werden begraven in de nabijgelegen tuin, waar het begraafplaats is georganiseerd. In de zomer van 1943 werd in deze ziekenhuis voor het eerst penicilline gebruikt.

EŠD 272

Zoekwoord voor het vinden van verwante kenmerken: Ziekenhuis123 /no_think